Monday, April 25, 2011

ഒരു പ്രണയ കാവ്യം.

            

          നിന്നെ ഒന്ന് കാണാന്‍ തുടിക്കുന്ന മനസിന്‌ നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇത്തിരി സമാധാനം നല്‍കി.നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളുടെ ആധിക്യത്തില്‍ നെഞ്ചിനകത്ത് വല്ലാത്തൊരു വീര്‍പ്പു മുട്ടല്‍ പോലെ.വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തെയും നനയുന്ന നയനങ്ങളെയും എന്ത് പറഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ സമാധാനിപ്പിക്കേണ്ടത്?.

നീ എന്റെ ആരാണ് പെണ്ണേ.....?.


ള്‍ക്കുട്ടത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്ന വേളകളില്‍ ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്ന പോലെ എന്റെ ചുണ്ടില്‍ ഞാനറിയാതെ വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരിയില്‍ നിന്ന്,
വാല്‍ക്കണ്ണാടിയോടും ശൂന്യതയോടുമൊക്കെ കുശലങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴും ഞാനറിയുന്നു,
നീ എന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന്.
         മ്മുക്കിതിനെ "പ്രേമം" എന്ന് ഓമന പേരിട്ടു വിളിക്കാം.ഇനി നമ്മുക്ക് പ്രണയിച്ചു നടക്കാം.മനസിനകത്തു നമ്മുക്കൊരു താജ് മഹല്‍ പണിയാം.വെട്ടി തിളങ്ങുന്ന രത്നങ്ങള്‍ പതിപിച്ച പളപളാ മിന്നുന്ന വസ്ത്രങ്ങളുമണിഞ്ഞു സുഗന്ധമേറിയ അത്തറും പൂശി സ്വര്‍ഗത്തിലെ ഹൂറിയെ പോലെ നീ എന്റെ കിനാക്കളില്‍ വരണം.എന്നിട്ട് നമ്മുക്ക് മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളില്‍ ചെന്ന് രാപാര്‍ക്കാം.അവിടെ വെച്ച് നമ്മുക്ക് പരസ്പരം പ്രേമം കൈ മാറാം.പ്രേമത്തിന്റെ ആനന്ദാനുഭൂതിയിലേക്ക് നീ എന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകണം.എന്റെ മടിയില്‍ തല വെച്ച് ഒരായിരം കിനാക്കള്‍ പറയണം.നേരം പുലരുവോളം നീ എന്റെ ചാരത്തങ്ങനെ കിടക്കണം.കിനാക്കളിലെ മലര്‍ത്തോപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ നമ്മുക്കങ്ങനെ പ്രണയിച്ചു നടക്കണം.

              കിനാക്കളും നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളുമാല്ലാതെ നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അനുഭവിക്കാന്‍ എനിക്ക് വേറെ വഴികളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ?.എന്നും നിന്നെ നേരില്‍ കണ്ടു ഇത്തിരി നേരം സംസാരിക്കുവാനും നിന്റെ നെഞ്ചിലെ ഇളം ചൂട് ആസ്വദിച്ചു ആ കരവലയതിനുള്ളില്‍ ഇത്തിരി നേരം ചുരുണ്ട് കൂടി കിടക്കാനുമുള്ള  ഭാഗ്യം എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നുവെങ്കില്‍ .........എല്ലാം കൊച്ചു കൊച്ചു മോഹങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്.ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഒക്കെയും എഴുതി തീര്‍ക്കുകയാണ്.ടെലിഫോണിന്റെ കമ്പിയില്ലാ കമ്പിയിലൂടെയും,കത്തുകളിലെ വരികളിലൂടെയും ഹൃദയം ഹൃദയത്തോട് സംസാരിച്ചു നമ്മുക്ക് സായൂജ്യമാടയാം.കിനാക്കളുടെ സുന്ദര ലോകത്ത് ജീവിച്ചു,കൈപ്പേറിയ വിരഹ വേദനയുടെ നരച്ച പകലുകളെ നമ്മുക്ക് കൊന്നോടുക്കാം.ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പുകളുടെ മണ്‍ചിരാതിനെ കെടാതെ നമ്മുക്ക് കാത്തു സൂക്ഷിക്കാം.